ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς, έχει τις ρίζες του στις παγανιστικές εορτές του παρελθόντος. Πολλά από τα αρχαία έθιμα έχουν επιβιώσει μέχρι και σήμερα.


Το τραγούδι της άνοιξης όπως το εμπνεύστηκε ο Φέλιξ Μέντελσον





Η σημασία της ημέρας της Πρωτομαγιάς για τους αρχαίους λαούς οφείλεται στο γεγονός πως ημερολογιακά (για το βόρειο ημισφαίριο) η πρώτη ημέρα του Μαΐου βρίσκεται ανάμεσα στην Εαρινή Ισημερία και το Θερινό Ηλιοστάσιο, τοποθετείται δηλαδή στην αρχή της άνοιξης.

Οι πρώτοι εορτασμοί της Πρωτομαγιάς ξεκίνησαν στην προ-χριστιανική Ευρώπη με γιορτές όπως το κέλτικο Μπελτέιν και την εωσφορική γιορτή της Νύχτας του Walpurgis στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη. Με τον εκχριστιανισμό όμως της Ευρώπης, πολλές από αυτές τις γιορτές είτε απαγορεύτηκαν, είτε έλαβαν χριστιανικό χαρακτήρα. Έτσι, ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς έχασε τον θρησκευτικό του νόημα.

Σήμερα, σε πολλές περιοχές της Ευρώπης επιβιώνουν έθιμα αυτής της εποχής όπως ο χορός γύρω από το Γαϊτανάκι. Σήμερα πολλές νεο-παγανιστικές ομάδες προσπαθούν να αναβιώσουν ανάλογα αρχαία έθιμα της Πρωτομαγιάς.

Η γνωστή Άνοιξη του Βιβάλντι από τον Ιτζαακ Πέρλμαν





Για πολλές προ-χριστιανικές παγανιστικές κοινωνίες της Ευρώπης η Πρωτομαγιά εορτάζοταν ως η πρώτη ημέρα του καλοκαιριού. Έτσι το Θερινό Ηλιοστάσιο στις 21 Ιουνίου συνέπιπτε με τη μέση του καλοκαιριού.

Σήμερα η μέρα της Πρωτομαγιάς έχει διπλό νόημα.
Από τη μια ο εορτασμός της πρώτης μέρας της άνοιξης, το ξύπνημα της φύσης. Ο κόσμος ξεχύνεται στην εξοχή και μαζεύει λουλούδια, πλέκει στεφάνια και τα κρεμά στις εισόδους των σπιτιών.




Εκφυλισμένη και αυτή η συνήθεια, όπως οι περισσότερες πια στην εποχή μας, αντικαταστάθηκε από την αγορά έτοιμων στεφανιών, ενίοτε και πλαστικών, από ανθοπωλεία, υπαίθριες αγορές και παζάρια.

Το πιο ξακουστό απ' αυτά, αυτό της Νέας Φιλαδέλφειας, όπου για τρεις μέρες κλείνει ο κεντρικός δρόμος, γεμίζει από πάγκους μικροπωλητών (προς μεγάλη δυσαρέσκεια των κατοίκων που υφίστανται απίστευτη ταλαιπωρία) και πολλά όμως ενδιαφέροντα καλλιτεχνικά δρώμενα που αναπτύσσονται σε διάφορες περιοχές της πόλης.



Η άλλη σημασία αυτής της μέρας είναι η ανάμνηση της εξέγερσης των εργατών στο Σικάγο του 1886 για το 8ωρο και τις καλύτερες συνθήκες εργασίας. Αιματοβαμμένη εξέγερση, για κάτι που σήμερα έχει προ πολλού χαθεί στον ιδιωτικό τομέα τουλάχιστον και όπου νά'ναι χάνεται και στο δημόσιο.

Περισσότερα για την Εργατική Πρωτομαγιά στο blogg του Συλλόγου των Μουσικών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών

Εδώ η αρχή από την Ιεροτελεστία της Άνοιξης του Ιγκόρ Στραβίνσκι, όπως έντυσε τη Φαντασία του Ντίσνεϊ




Απολαύστε και το finale από την Ιεροτελεστία της Άνοιξης από τα μπαλέτα του Μωρίς Μπεζάρ




Τόλης Νικηφόρου, ποιητής, e-φίλος και συνοδοιπόρος
Δημοσιεύω το ποίημά του για την Πρωτομαγιά, που μου έστειλε ο άλλος e-φίλος και εικαστικός καλλιτέχνης Dinos Art

ωραία που ήταν η συγκέντρωση/
στην πιο μεγάλη μας πλατεία/
ωραία τα μάρμαρα/
ωραία τα μέγαρα/
ωραίο και το παλιό εργατικό μας κέντρο οι εργάτες είχαν ήδη φύγει/
να κάνουν την πρωτομαγιά στις γύρω εξοχές/
με τις γυναίκες, τα παιδιά και τα γεμάτα τους καλάθια/
απόμεινες εσύ/
απόμεινα εγώ/
να κοιτάμε ένα απορημένο λάβαρο/
και τα στολισμένα μπαλκόνια/
με τους βραχνούς ομιλητές.


Και τέλος το προσθέτω γιατί το αγαπώ πολύ πολύ. Είναι η ανάμνηση της πρώτης πρωτομαγιάς με τον καλό μου, είναι ο Μάνος που έφυγε, είναι ο Βασίλης της εφηβείας μου αλλά και το μαγικό βιολί του Δεσποτίδη




photos by nelly

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ MARJORY!

η Marjory είναι Ολλανδέζα με καταγωγή από το Σουρινάμ






Είναι φίλη μου τα τελευταία περίπου 26 χρόνια, από τότε που τα νεανικά της βήματα συνάντησαν τα βήματα κολλητού μας φίλου

Στα μάτια μου είναι ηρωίδα γιατί αποφάσισε να ακολουθήσει τον καλό της σε μόνιμη εγκατάσταση στην ελληνική επαρχία

Εκεί έστησαν το σπιτικό τους και μέσα σε χρόνο μηδέν έφτιαξε αυτόν τον υπέροχα πολύχρωμο κήπο , σαν την καρδιά της

Η Marjory έχει μια υπέροχη φιλοσοφία για τη ζωή

πολύχρωμη και χαμογελαστή

Μεγαλώνει τα παιδιά της με σύνεση και φαντασία ταυτόχρονα

και έμαθε να ζει και να συναναστρέφεται τους ανθρώπους μιας κλειστής κοινωνίας και δύσκολης

καλύτερα κι από τους ντόπιους

Εύχομαι σε όλους αυτή η Ανάσταση η φετινή, να γεμίσει τις ψυχές με όμορφα χρώματα σαν τον κήπο της φίλης μου της Marjory!

Marjory έχεις όλη μου την αγάπη!!!!

photos by nelly

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

Σ.Μ.Υ.Κ.Ο.Α.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΩΝ

ΝΑΙ!

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΑΣ ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΒΗΜΑ

ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΑΥΛΙΤΣΑ

ΣΤΗΝ ΜΠΛΟΓΚΟΓΕΙΤΟΝΙΑ!

ΝΑ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ

ΚΑΛΟΡΙΖΙΚΟ!

ΣΚΙΕΣ!

ΟΣΟ ΧΡΩΜΑ ΚΙ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΓΥΡΩ

ΟΙ ΣΚΙΕΣ

ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΛΙΜΑΚΑ ΤΟΥ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΥ

ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΠΟΤΕ

ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΣΕ ΧΩΡΙΖΕΙ ΑΠ΄ΑΥΤΕΣ

ΟΥΤΕ ΚΑΝ

ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ

ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ ΖΟΥΝ

ΦΕΥΓΟΥΝ ΚΑΙ

ΚΑΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΝΤΑΙ

ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΕΚΕΙ...

ΣΗΜΕΡΑ

για πόσο ακόμη

ο ήλιος θα κρύβεται

πίσω από αθώα σύννεφα

και τα δένδρα θα στέκουν όρθια

και τα πλάσματα του θεού θα αναπνέουν

κι ό ήλιος θα κοιμάται και θα ξυπνά;

αφιερωμένο στο τεχνολογικό θαύμα του ανθρώπου που ξέχασε πως η φύση εκδικείται την έπαρση του ανθρώπινου γένους

ΕΠΙΤΑΓΗ!

Κάποτε οι άνθρωποι αντάλλασσαν μεταξύ τους προϊόντα,

μέχρι που εφευρέθηκε η εργασία...

Τι είναι η εργασία;

Προσφορά υπηρεσιών αντιστοιχούντων κάποτε σε ποσότητες αγαθών-προϊόντων, σήμερα σε κάποιο χρηματικό ποσό, το οποίο κάποτε καθοριζόταν αυθαίρετα, μέχρι που ήρθαν οι νόμοι και καθόρισαν για ίδια προσφερόμενη εργασία ίση αμοιβή...

Έχουμε σκεφτεί αλήθεια, πόσες φορές μέχρι σήμερα έχει αυτό κατααστρατηγηθεί;

Δυό εργαζόμενοι προσφέρουν την ίδια εργασία, αλλά ο ένας είναι έκτακτος και ο άλλος μόνιμος, ή ο ένας ωρομίσθιος και ο άλλος συμβασιούχος και φυσικά παίρνουν εντελώς διαφορετικές αμοιβές

Τα τελευταία όμως χρόνια και μια τρίτη κατηγορία έκανε την εμφάνισή της, αυτή των εργαζομένων που δεν αμοίβονται!!!

Που εργοδότες εκμεταλλεύονται το προϊόν της εργασίας, αλλά χωρίς καταβολή αμοιβής, με μόνη δικαιολογία οτι δεν έχουν να πληρώσουν...

Και οι εργαζόμενοι καθίστανται όμηροι ενός καθεστώτος χωρίς στην ουσία δυνατότητα αντίδρασης

Συνεχίζουν να εργάζονται από σεβασμό ή από αγάπη προς το αντικείμενο, ή από φόβο ή από ανάγκη περιμένοντας πότε ο εργοδότης θα δεήσει να βάλει το χέρι στην τσέπη

Έτσι χιλιάδες εργαζόμενοι υπομένουν και υποφέρουν και ελπίζουν, την ίδια στιγμή που οι εργοδότες εκμεταλλευόμενοι την "κρίση", αυτό το δικό τους δημιούργημα, απαντούν πολύ απλά "δεν έχω"

Έτσι και οι εργαζόμενοι στο Ωδείο Αθηνών χρόνια τώρα βιώνουν την κρίση, πολύ πριν αυτή πατήσει το πόδι της στην Ελλάδα

Εργαζόμενοι, όμηροι μιας εργασίας που αγαπούν, μιας εργασίας που θεωρούν λειτούργημα, αλλά και όμηροι συναισθημάτων όπως ό φόβος, η αγωνία, η ατολμία. Ακριβώς ό,τι ισχυροποιεί ένα "αφεντικό"!

Μέσα σε αυτό το κλίμα κάποιοι τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι

Να διεκδικήσουν ό,τι τους ανήκει

Να ξεχωρίσουν το συναίσθημα από την ανάγκη,

την υποχρέωση από την κοροϊδία,

το σεβασμό από την εκμετάλλευση...

Γιατί το να διεκδικείς το αυτονόητο, που είναι η αμοιβή σου για την εργασία που με φιλότιμο, με αγάπη, με σαβασμό, με κόπο έχεις προσφέρει, δεν είναι ντροπή, δεν είναι θράσος, δεν είναι κακό, δεν είναι επιλήψιμο...

Αντιθέτως είναι αξιοπρέπεια!

Σήμερα λοιπόν είναι η μέρα μιας μικρής δικαίωσης, γιατί χάρη στην ελληνική διακαιοσύνη, που στέκεται ακόμη στο πλευρό του εργαζόμενου, 10 εργαζόμενοι κατάφεραν με ασφαλιστικά μέτρα να πάρουν κάποιους από τους μισθούς που τους ανήκουν.

Γιατί ούτε μια μέρα δεν σταμάτησαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε αυτό το ίδρυμα που τόσο πληγώνει, στοχοποιεί, υποβιβάζει...





Δεν έχει σημασία που δεν είναι όλοι οι μισθοί, γιατί εν τω μεταξύ έξι μήνες πέρασαν από την ημέρα της δίκης, για τους οποίους ούτε ένα ευρώ δεν έχει δοθεί επίσης...

Έχει σημασία που κράτησαν την αξιοπρέπειά τους και το κεφάλι ψηλά, που το δικαστήριο τους δικαίωσε και που σήμερα πήραν στα χέρια τους επιτέλους μια επιταγή.

Έχει σημασία, γιατί η εργοδοσία επιτέλους θα καταλάβει οτι κάποιοι δεν φοβούνται. Το δίκιο είναι με το μέρος τους.

Έχει σημασία, γιατί οι συνάδελφοι, που δεν τόλμησαν και παραμένουν απλήρωτοι, θα καταλάβουν ότι τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς κόπο και χωρίς τόλμη.

Έχει σημασία, γιατί τώρα οι εργαζόμενοι έμαθαν τον δρόμο και δεν θα ξαναχαθούν σε ψέμματα και υποσχέσεις χωρίς αντίκρυσμα.

Έχει σημασία, γιατί στο φινάλε το Ωδείο είναι οι άνθρωποί του, οι εργαζόμενοι, οι δάσκαλοι για τους οποίους το προτιμούν οι σπουδαστές!

το τανγκό της Εβόρας και το τανγκό της Νεφέλης

το βιολί λέει είναι ο βασιλιάς των οργάνων

Hugh Marsh καναδός βιολονίστας από το Τορόντο, έντυσε το ταγκό της Εβόρας στον δίσκο της Loreena Mckenitt "the Visit"



Παντελής Δεσποτίδης (με μια μικρή επιφύλαξη μήπως κάνω λάθος) βιολονίστας από την Αμοργό έντυσε με το βιολί του το ταγκό της Νεφέλης στον δίσκο της Χαρούλας
"Γυρίζοντας Τον Κόσμο & Ένα Φιλί Του Κόσμου" (1997)




αφιερωμένο σε όλους τους e-φίλους που περνούν από δω και αφήνουν μια καλημέρα και ένα χαμόγελο