επετειος

Στις σκονισμένες σελίδες των βιβλίων

σε βρίσκω

Στις στροφές των δίσκων

σε συναντώ

Στα μεσοδιαστήματα των δακτύλων μου

στροβιλίζεσαι

Στων μαλλιών μου τις άκρες

αναπαύεσαι

Σε κατοικώ

σε κάθε ρυτίδα του προσώπου σου

Στους γκρίζους σου κροτάφους

υπάρχω

Στις φλέβες των χεριών σου

αναρριχώμαι

Στις λίμνες των ματιών σου

κολυμπώ

Πονάς, πονώ, πονάμε

Χαίρομαι, χαίρεσαι ,χαιρόμαστε

Τους ήχους του κορμιού σου

ακούω

Της ψυχής μου τις ανάσες

αφουγκράζεσαι

Στων παιδιών μας τις αγωνίες

σκαρφαλώνουμε

Στις χαρές τους

βγάζουμε πολύχρωμα φτερά

Προσπαθώ να κοιτάξω πίσω

και δεν έχω μνήμες πια

Ο χρόνος ξεκινά στα δυό σου μάτια

μια βραδιά

πριν από χιλιάδες χρόνια

που ήταν μόλις χθες

Σ ευχαριστώ!

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ...

2. ...ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ...

...ξημέρωμα στον Θεσσαλικό κάμπο

ένα χειμωνιάτικο πρωινό

...σούρουπο στον Ταϋγετο...

...ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ...

...πίσω στον Θεσσαλικό κάμπο πάλι, μετά την καταιγίδα

...και ξανά στους δρόμους της Μάνης...

ένα βροχερό απόγευμα...

...μετά από μια χειμωνιάτικη απόδραση στο Λιμένι

....στον γυρισμό για την Αθήνα...

με μια στάση στο θαλασσοδαρμένο Γύθειο

Οι διαδρομές μες τη βροχή πάντα με γοήτευαν ιδιαίτερα, ειδικά αν συνδύαζαν και καταχνιά.

Φαίνεται πως το στοιχείο του νερού είναι ιδιαίτερα σημαντικό στη ζωή μου και το νιώθω τώρα, που ανακαλύπτω πόσες φωτογραφίες με νερό, θάλασσα και βροχή έχω τραβήξει

Αντανακλάσεις

Χαράζει

το φως σκίζει στα δυο το σκοτάδι

εκτινάσσεται πίσω απ' τα σύννεφα

κι απλώνει την ουρά του

νωχελικά πάνω στο νερό

Το μετέωρο βήμα της νύχτας μέσα στη μέρα

Καίει τα όνειρα τους πόθους σβύνει

Χαράζει

το φως πάνω στο νερό

αντανακλά πόθους και όνειρα

Της ζωής ανοίγουν τα βλέφαρα, ο χρόνος τρέχει ξανά
Της μέρας το κατώφλι περνά και υψώνεται ζωηρό






Ερωτικό,

Παιγνιδιάρικο

κι όταν μεσούρανα φτάσει τρυπώνει μες τις φυλλωσιές

αποκαλύπτοντας τα πιο κρυφά μυστικά

Το φως, ο εραστής της μέρας