ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟ-ΠΟΣΟ ΟΜΟΙΟ ΘΕΕ ΜΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ!

Όταν έναν ολόκληρο χρόνο έχεις δουλέψει αμισθί, προσφέροντας γνώση, αγάπη, μουσική, όνειρα, στόχους στους μαθητές σου, η ζωή μοιάζει σαν το φως του ήλιου, το κρυμμένο πίσω από αυτή τη γέφυρα της Αττικής Οδού.

Κοιτάς μπροστά σου, κοιτάς ψηλά και οι καρέκλες διευθυντών, υπουργών, συμβούλων, μπερδεύονται σε έναν άτακτο χορό, σαν τα καλώδια του Προαστιακού πάνω από τα κεφάλια μας

Ο ήλιος, το φως, η ελπίδα, κρέμονται από τις εισηγήσεις των υπευθύνων για το χάλι μας,

που μονίμως σκαλώνουν από γραφείο σε γραφείο, σαν τον ήλιο, που σκάλωσε εδώ πάνω στον στύλο της ΔΕΗ (πάει κι αυτή;)

κι όταν ξεμπλοκάρει

εμείς έχουμε μπει στο τούνελ της καταστροφής και τρέχουμε αγωνιωδώς!

θα προκάνουμε να ξαναδούμε το φως;

Ο Μίτος

photo by nelly

Σ' ακολουθώ

σε δρόμους φωτεινούς

σε μονοπάτια ουράνια

το νήμα που μ' απλώνεις αρπάζω

...όχι μήπως χαθώ...

...στον λαιμό της θάλασσας...

Στα μαύρα σκοτάδια σου καταδύομαι

θάλασσα

Στο απύθμενο βάθος σου

κολυμπάω

Τι όμορφη αίσθηση!

Αιωρούμαι, χωρίς βαρύτητα

Κουρσεύω του βυθού σου τα μυστικά

Κι εκει που τα δάκτυλα μπλέκονται

στων κοραλλιών σου τις περίπλοκες κορφές

χρυσό φως με τυφλώνει

μαχαιρώνοντας βάναυσα το βελούδινό σου σκοτάδι

Το χέρι απλώνω να τ΄αγγίξω

Ν΄αγγίξω την πληγή σου,

που αιμορραγεί μόρια φωτός

και τότε ξαφνικά

αναδύομαι

με ιλιγγιώδη ταχύτητα

γλιστρώντας

μέσ' απ' το φωτεινό τούνελ που ανοίχτηκε

-μήπως για μένα;

και βρίσκομαι να επιπλέω

στον λαιμό της θάλασσας

λουσμένη

από την πτώση του φωτός

τη χειμαρρώδη...

σε σένα...

για την έμπνευση

photos by nelly

ΕΣΥ

photo by nelly

έχω ξεχάσει πια

πότε υπήρχε κάτι μέσα μου

αν...

που δεν ήταν

που δεν είναι

Εσύ

Εσύ

WHY?

Της σιωπής αφουγκράζομαι τον ήχο,

τις λέξεις, που δεν ειπώθηκαν ποτέ...

Σύμμαχός μου τα μάτια,

που δεν μπορούν να κρυφτούν.

Το βλέμμα,

που εκούσια ή ακούσια

προδίδει

του μυαλού και της ψυχής τα μύχια.

Να σπάσω τους κώδικες,

να διαβάσω τα σύμβολα.

Τους ήλιους και τα φεγγάρια

των ματιών.

Τα σύννεφα, τις θάλασσες, τα βουνά.

Τις μπόρες, τις καταιγίδες.

Τ' άλογα, που καλπάζουν μέσα σου.

Τα ελάφια, που περήφανα κοιτούν.

Τους ολάνθιστους αγρούς.

Τις σκοτεινές σπηλιές.

Έρωτας.

Λύπη, χαρά.

Θυμός.

Πόθος, πάθος.

Εγωισμός.

Αγάπη, συντροφικότητα.

Μυστικά...

Μπορώ;

Μπορώ, μπορώ, μπορώ....

το βίντεο δανεικό από http://www.youtube.com/watch?v=1ZD0yp-E0rw

συγκρότημα: muse

άλμπουμ: resistance

Υ.Γ. Οι διακοπές δεν ήρθαν τελικά... Είναι παρατηρημένο,

όταν κάτι το θέλουμε πολύ και το ονοματίζουμε, το χάνουμε...

Δεν πειράζει, παραμένουμε εδώ,

ακούγοντας μουσική, γράφοντας, φωτογραφίζοντας

και κάποια άλλη στιγμή, θα ΄ρθουν χωρίς να το περιμένουμε...

το φθινόπωρο άλλωστε είναι ακόμη μπροστά μας...

Η μέση οδός

Τη μέση οδό...
πόσο εύκολο είναι κάποιος να τη βρεί;
Να τη διαβεί;
Όταν η ζωή ακροβατεί και η ψυχή διψάει,
ποιά μέση οδός ικανοποιεί;
Ασπρο-μαύρο δεν είναι λογική ή συναίσθημα;
Αισθήσεις ή μυαλό;
Καθημερινότητα ή όνειρο;

Πως η μέση οδός θα μπορούσε να κάνει όμορφη την καθημερινότητα...
Δεν είναι ουτοπία;
Να ελέγξει η λογική τις αισθήσεις,

το μυαλό το συναίσθημα.

Είναι αυτό η μέση οδός;

Μήπως είναι ο θάνατος της ψυχής,
το πάγωμα των αισθήσεων;

Κι αν η μέση οδός είναι μια υπόγεια διαδρομή;
Περιδιαβαίνουμε τη ζωή άχρωμη και άοσμη υπογείως;
Ή ζούμε στο σκοτάδι και τη δυσωδία μιας υπόγειας διάβασης;

Όποιος μιλάει για μέση οδό στη ζωή
ή ψεύδεται
ή είναι νεκρός από συναισθήματα...

ΤΟ ΝΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Μη μου στερείς το δικαίωμα
να ονειρεύομαι, να σχεδιάζω, να ελπίζω
Μου κόβεις το νήμα της ζωής