Ο θείος Μότσαρτ έχει "νοικιάσει" το μυαλό της Νεφέλης μου, κατά τα λεγόμενά της, μέχρι την Κυριακή. Κι ο θείος Κράισλερ, ο θείος Κορέλλι, ο θείος Φιορίλλο, ο θείος Ρόντε, ο θείος Κρόυτσερ.
Και γω θα τους μαγειρέψω με τη βοήθεια της μικρής κουζίνας της Κικής, για να τους εξευμενίσω και να τους καλοπιάσω, να είναι καλοί μαζί της την Κυριακή, που είναι η μεγάλη μέρα, το πτυχίο της.
Θα τους καλοκεράσω για να βάλουν τον καλύτερό τους εαυτό, να βγουν απ' την ψυχή της και να κάτσουνε στα δάκτυλά της με τον καλύτερό τους ήχο. Να της δώσουν φτερά στα γρήγορα μέρη και μέλι στα μελωδικά. Κι αυτή με τη σειρά της να τους αγκαλιάσει με αγάπη, αφοσίωση και ηρεμία όσην ώρα θα συνομιλούν.
Γιατί είναι το κορίτσι μου, η μικρή Νεφέλη μου, που ήταν αγγελάκι και πέταγε στις παραλίες σαν την κόρη της Μάργκο, κυνηγώντας γλαράκια με ένα καραμελένιο βιολί στα χέρια και σήμερα είναι ολόκληρη κοπέλλα, που πετάει, χάνεται στον κόσμο της μουσικής χτυπώντας χορδές με τα μαγικά της δάκτυλα και συνομιλώντας με τον θείο Μότσαρτ!
Καλή επιτυχία Νεφέλη μου!
