ΟΤΑΝ Η ΦΥΣΗ ΤΑ ΒΑΦΕΙ ΜΑΥΡΑ

...είναι γιατί το φως είναι τόσο δυνατό

που δεν αφήνει περιθώρια να δούμε τα άλλα χρώματα

και αν και οι αντιθέσεις του άσπρου και του μαύρου στην παλέτα της φύσης

είναι μεν δυναμικές

καθόλου δε δεν μας τρομάζουν

 τι γίνεται όμως με το ασπρόμαυρο που κατακλύζει τις ζωές μας

με τα όνειρα που δεν είναι πια ροζ, όπως μας τραγουδούσε ο Μηλιώκας

τι γίνεται όταν σύννεφα, όχι σαν κι αυτά

αλλά σύννεφα καπνού και χημικών, μας πνίγουν;

τι γίνεται όταν το μέλλον είναι πιο ομιχλώδες από αυτό το τοπίο του Δομοκού

και δεν ξέρουμε πια τι αιωρείται πάνω απ' τα κεφάλια μας;

ελπίδες κρυμμένες,

τρομάζεις και μόνο να σκεφτείς

να τις αφήσεις να φανούν

δειλά να ξεμυτίσουν

 κι ας ξέρεις, ότι κάπου εκεί ψηλά μπορούν και να πετάξουν

κι αν συναντήσουν απότομα το φως μήπως καούν;

από τη μήτρα της μάνας γης

αν ξεπηδήσουν

και μεις ασπίδες τις υψώσουμε

μήπως και το κακό ξορκίσουμε

κι ό,τι θολά προβάλλει

σαν αχτίδα φωτός να αφήσουμε να ξεχυθεί

ίσως καταφέρουμε τον κόσμο αφ΄ υψηλού να τον κοιτάξουμε

τα φτερά μας να ετοιμάσουμε

κι' από τις ξόβεργες που μας έστησαν να ξεκολλήσουμε

πάνω από κορφές να αιωρηθούμε

εκεί που φαίνεται το φως τα σύννεφα να διαπεράσουμε

προσεχτικά μονάχα να μην καούμε

με σεβασμό και ωριμότητα να το χειριστούμε

κι ίσως όχι ο καθένας μοναχός

κι από τα έγκατα που μας έστειλαν

σκαλί σκαλί

τη σωτηρία μας να συναντήσουμε...

photos by nelly

ΤΟ ΔΙΠΛΩΜΑ ΤΗΣ ΝΕΦΕΛΗΣ!

Οι σπουδές μουσικής είναι επίπονες και χρονοβόρες, κοστίζουν ολόκληρη περιουσία, γιατί στην χώρα μας δεν υπάρχει δημόσια μουσική παιδεία - πλην του ενός και μοναδικού Κρατικού Ωδείου Βορείου Ελλάδος (που και αυτό αυτή τη στιγμή βάλλεται από παντού) και θέλουν πολλές θυσίες σε επίπεδο προσωπικό και οικογενειακό, απαιτούν σιδηρά πειθαρχία, πάρα - πάρα πολλές ώρες μελέτης και συνήθως ασκητικό βίο που οδηγεί σε αντικοινωνικότητα και  απομόνωση.  
Και το χειρότερο, αν κανείς αποφασίσει να γίνει επαγγελματίας μουσικός και το πετύχει, ποτέ μα ποτέ δεν σταματά η μελέτη, ποτέ μα ποτέ δεν νιώθεις πλήρως προετοιμασμένος για την εκτέλεση ενός κομματιού και φυσικά είσαι πάντα πνιγμένος στα έξοδα με τις αγορές και την συντήρηση των οργάνων, με τις αγορές του απαραίτητου μουσικού υλικού  και των cds, dvds κλπ. την παρακολούθηση συναυλιών και σεμιναρίων εντός και εκτός Ελλάδας με το ανάλογο οικονομικό κόστος φυσικά.

Για το βιολί η καλύτερη ηλικία για να ξεκινήσει κανείς είναι μεταξύ 5-7 ετών για να προλάβει να ολοκληρώσει τις σπουδές στα 20 με 22, ώστε να έχει και ένα μικρό περιθώριο για μεταπτυχιακά σε μια άλλη χώρα, ώστε να κατοχυρώσει τους τίτλους σπουδών, διότι στην Ελλάδα το δίπλωμα οργάνου είναι ακόμη αδιαβάθμιτο.

Με όλα τα παραπάνω, πολλά παιδιά που ξεκινούν μουσικές σπουδές κάπου στην ηλικία των 15-17 ετών τα παρατούν και στρέφονται προς άλλες σχολές των ΑΕΙ και ΤΕΙ που τουλάχιστον το πτυχίο τους έχει ένα αντίκρυσμα για την ελληνική εκπαιδευτική κλίμακα και δεν απαιτεί και τις δια βίου θυσίες.

Γνωρίζοντας όλα αυτά πολύ καλά, ζώντας στο χώρο της μουσικής από τα 7 μου χρόνια που ξεκίνησα να μαθαίνω βιολί, όντας επαγγελματίας πάρα πολλά χρόνια τώρα, με εκατοντάδες παιδιά να έχουν περάσει απο τα χέρια μου και βιώνοντας όλες αυτές τις αγωνίες τους, τις προσπάθειές τους άλλοτε επιτυχημένες και άλλοτε δυστυχώς όχι και τόσο και στην συνέχεια την προσπάθεια για επαγγελματική αποκατάσταση, τις χαρές και τις λύπες, τις συγκινήσεις και τις απογοητεύσεις, δεν μπορώ παρά να βιώνω με απίστευτη συγκίνηση την στιγμή του διπλώματος, αυτή τη μιάμιση ώρα πάνω στη σκηνή με απίστευτα βαρύ και δύσκολο πρόγραμμα, που στην αρχή σου φαίνεται βουνό και όταν φτάσεις στην τελευταία νότα γίνεται αυτόματα αέρας και εξανεμίζεται γίνεται ήδη ανάμνηση και τίποτε δεν μπορείς να φέρεις πίσω.

Πόσο  μάλλον, όταν αυτό τα πλασματάκι στη σκηνή είναι το σπλάχνο σου και έχεις ζήσει την κάθε  στιγμή της ζωής του, τις αγωνίες, τους εφιάλτες των τελευταίων ημερών, το σφίξιμο στο στομάχι όλον τον καιρό της προετοιμασίας, το χαμένο βλέμμα πάνω στη σκηνή όταν όλα έχουν τελειώσει και προσπαθεί να το συνειδητοποιήσει, την αγκαλιά με την πιανίστα, τον δεύτερο άνθρωπο μετά τον δάσκαλο που ακουμπάς τις αγωνίες σου, την αγκαλιά με τον δάσκαλο που του οφείλει τα πάντα και τη λύπη που νιώθει γιατί δεν θα ξαναπάει πια για μάθημα.

Και τότε δεν σε νοιάζουν οι βαθμοί, δεν σε νοιάζουν τα βραβεία, σε νοιάζει μόνο αυτό  το χαμογελαστό πλασματάκι που πνίγεται στις αγκαλιές των φίλων και τα συγχαρητήρια, ντυμένο το όμορφο τυρκουάζ φορεματάκι που έραψε η γιαγιά ειδικά για την περίσταση. Γιατί τα φορέματα της γιαγιάς είναι κάθε βελονιά και μια ευχή είναι κάθε κουμπί και αγκαλιά, είναι το γούρι βρε αδελφέ!

Πριν δυο χρόνια τέτοια εποχή γράφαμε εδώ για το πτυχίο και τον θείο Μότσαρτ και η μέρα του διπλώματος φαινόταν τόσο μακρινή. Αλλά να που έφτασε και αυτή και όλα πήγαν καλά, δόξα το θεό.

Και σήμερα, the day after, μετά από πολύ καιρό το σπλάχνο μας ξύπνησε χωρίς αγωνίες, χωρίς σφιξίματα, χωρίς πονοκέφαλο πια, μόνο με μια λύπη που τελειώσαν τα μαθήματα και δεν θα ξαναμπεί στην τάξη με τον δάσκαλο. Πόσο όμορφη σκέψη και συναίσθημα αλήθεια, γιαυτόν το δάσκαλο που πίστεψε σ΄αυτήν και πάλεψε μαζί της για το καλύτερο προσφέροντας ό,τι περισσότερο μπορούσε ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ πρέπει να πω.
Και που όσα "ευχαριστώ" και να πούμε οικογενειακώς, δεν θα ξεπληρώσουν ποτέ τα όσα του οφείλουμε.

ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ-ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΜΙΛΤΟΥ ΛΟΓΙΑΔΗ

Προς  Πρόεδρο και Δ.Σ. της Ορχήστρας των Χρωμάτων

Κοινοποίηση : Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Παύλο Γερουλάνο

                           Αναπληρωτή Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Τηλέμαχο Χυτήρη

Αθήνα,  3  Ιουνίου 2011

Αξιότιμοι κύριοι,

Με αυτή μου την επιστολή θέλω να υποβάλλω την παραίτησή μου από τη θέση του Αρχιμουσικού της Ορχήστρας των Χρωμάτων, μια θέση που υπηρετώ με αφοσίωση εδώ και 20 χρόνια. Ο λόγος της παραίτησής μου είναι πως δεν διαθέτω άλλες ψυχικές αντοχές για να φέρω σε πέρας το έργο της ορχήστρας, όπως ορίζουν το καταστατικό και οι στόχοι του ιδρυτή της.

 Η Ορχήστρα των Χρωμάτων υπήρξε έργο ζωής για μένα και πράγματι πίστευα ότι θα τελειώσω την καριέρα μου σ’αυτήν. Φαίνεται πως κάτι τέτοιο δε θα συμβεί. Η ταλαιπωρία που έχει υποστεί η Ορχήστρα όλα αυτά τα χρόνια από την πολιτεία και η επί της ουσίας αδιαφορία των Υπουργών Πολιτισμού από την ίδρυσή της έως σήμερα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, έχει δημιουργήσει μια κατάσταση αβάσταχτη για τους εργαζόμενους σ’αυτήν. Παρά τους ιδιαίτερα χαμηλούς μισθούς (ο απλός μουσικός αμοίβεται με 650 ευρώ μηνιαίως) και τις μεγάλες καθυστερήσεις στις πληρωμές, η μέχρι τώρα καλλιτεχνική παρουσία της Ορχήστρας αποδεικνύει την αφοσίωση και την πίστη στα ιδανικά του ιδρυτή της τόσο από τούς παλαιότερους μουσικούς που τον «ζήσανε» όσο και από τους νεώτερους που συνεχίζουν πάνω στην ίδια «φιλοσοφία» που ενσάρκωνε ο Μάνος Χατζιδάκις.

Η αντοχή όλων μας όμως έφτασε στα όριά της.

Ο παράνομος μηδενισμός της τακτικής επιχορήγησης του ΥΠΠΟΤ για το 2011 καθώς και η μεγάλη καθυστέρηση στην καταβολή της έκτακτης επιχορήγησης, η οποία πλέον θα χρησιμοποιηθεί για την εξόφληση του χρέους προς το ΙΚΑ, έχουν οδηγήσει το μόνιμο δυναμικό και τους εκτάκτους συνεργάτες της Ορχήστρας σε απελπισία.

Παράλληλα η απόφαση του ΥΠΠΟΤ για ένταξη της Ορχήστρας στην ΕΡΤ, βρίσκεται ακόμα στο στάδιο του σχεδιασμού, χωρίς χρονικό προσδιορισμό και ακριβείς προδιαγραφές. Επιπλέον, η ασάφεια και οι αντικρουόμενες απόψεις του Υπουργείου σχετικά με τους όρους της ένταξης έχουν επιτείνει την ανησυχία όλων για το μέλλον της Ορχήστρας και έχουν δημιουργήσει αμφιβολίες για το αν το ΥΠΠΟΤ προτίθεται να σώσει την Ορχήστρα των Χρωμάτων διατηρώντας τη φυσιογνωμία της και τον αριθμό των 40 μονίμων μουσικών.

Κάτω από αυτές της συνθήκες νιώθω ότι αποτελεί χρέος μου προς τον ιδρυτή της Ορχήστρας να υποβάλλω την παραίτησή μου, γνωρίζοντας ότι ο Μάνος Χατζιδάκις δεν θα δεχόταν ποτέ να βλέπει συναδέλφους του μουσικούς σε αυτή την απελπιστική κατάσταση.

Οι υπεύθυνοι  ας αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Με αξιοπρέπεια,

Μίλτος Λογιάδης

ΝΙΚΟΣ ΛΥΚΟΥΡΕΣΗΣ "ΜΟΤΟ ΚΑΙ ΕΡΩΤΙΣΜΟΣ"

Τον Νίκο Λυκούρεση γνωρίσαμε πριν τρια χρόνια σε ένα ταξίδι μας στη Ζάκυνθο. Εκρηκτικό ταμπεραμέντο, άνθρωπος ανήσυχος, εραστής της φύσης, του ξύλου, της πέτρας, αμετανόητος μηχανόβιος, λάτρης των γυναικών, υποδειγματικός πατέρας. Ένας αρχιτέκτονας, καλλιτέχνης, εκδότης, οικολόγος και δεκάδες άλλες ιδιότητες που μπορείτε νια διαβάσετε εδώ

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο απο Ζακυνθινούς γονείς την 9/9/1950. Σπούδασε στη Θεσαλονίκη στην πολυτεχνική σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου και αποφοίτησε το 1974 με τον τίτλο του Αρχιτέκτονα Μηχανικού.

Οι σπουδές συνεχίζονται στο Παρίσι, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο PARIS VIII στον τομέα της Πολεοδομίας. Στο Παρίσι επίσης αποκτά το μεταπτυχιακό δίπλωμα στον τομέα της Γλυπτικής απο την σχολή Beaux Arts.

3έτη σπουδών Maitrise ARTS PLASTIQUES Αισθητικής στο Πανεπιστήμιο PARIS I Σορβόνης (Παρίσι): Δίπλωμα Μεταπτυχιακό
Πρακτική Εξάσκηση: ΓΑΛΛΙΑ, ΑΛΓΕΡΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΕΛΛΑΔΑ. Mαθήτευσε δίπλα στον Φατούρο, AnatoleKopp, Xenakis, Rottenberg, Mojenet.

Είναι λίγα μόνο στοιχεία από το πλούσιο βιογραφικό του.

Το γραφείο του στεγάζεται σε ένα εκπληκτικό διατηρηταίο οίκημα της Ζακύνθου, πληθωρικά γεμάτο κι αυτό από στοιχεία που δείχνουν τις αγάπες του.

και γεμάτο από φωτογραφίες

Πρόσφατα, την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΜΑΪΟΥ ώρα 22.30, έγινε στον Ιανό η παρουσίαση του βιβλίου του



«Μότο + Ερωτισμός + … Συναμαρτούμενα», από τις εκδόσεις ΕΝΤΥΠΟ.

Παρουσία Ζακυνθινών καλλιτεχνών ζέστανε τη βραδυά.

ο σκηνοθέτης Τώνης Λυκουρέσης είχε και την σκηνοθετική επιμέλεια της βραδυάς

Με ομιλητές τον Μίμη Φατούρο, (αρχιτέκτων – ομότιμος Πρύτανης Α.Π.Θ.) αγαπημένο του καθηγητή από το Πολυτεχνείο

Φίλους μηχανόβιους όπως ο Κώστας Ασημακόπουλος, επίκουρος καθηγητής Ψυχιατρικής Παν/μίου Πατρών

Άλλο ένα μουσικό στιγμιότυπο

Φίλος και ομιλητής και ο Άγγελος Πυριόχος, δημοσιογράφος, που βρήκε τον παράδεισό του, όπως δήλωσε, στη Ζάκυνθο, σε σπίτι που του έχτισε ο Νίκος ο Λυκούρεσης

...και ιδού το βιβλίο του!!!

Η βραδυά ζεστή μέχρι το τέλος της, με μας να σιγοτραγουδάμε αγαπημένα τραγούδια

και η πιο συγκινητική στιγμή, όταν η κόρη του ξεδίπλωσε τα συναισθήματά της και την εικόνα της για τον πατέρα της, κλείνοντας, "μπαμπά σε αγαπώ πολύ"

XAVIER PHILLIPS KAI KOA

Δεν θα κάνω καμιά ανάλυση των λόγων που μας οδήγησαν στην κρίση
Ούτε θα προτείνω λύσεις για να βγούμε από αυτήν
Θα εκφράσω απλά μια απορία


Όταν κάποιος ηγείται ενός οργανισμού και πρέπει να τον κάνει ανταγωνιστικό, φροντίζει τόσο για την ποιότητα του προϊόντος που παράγει όσο και για την προώθηση αυτού και την κατάκτηση μιας όσο το δυνατόν ψηλότερης θέσης στην αγορά.

Ετσι λέει το απλοϊκό μου μυαλό και ας με διαψεύσει όποιος έχει τις ευθύνες.....


Τι γίνεται όταν το προϊόν σου είναι πολύ καλό, δεν προσπαθείς να το πλασσάρεις στην αγορά; Προφανώς παραμένει άγνωστο.


Νομίζω το ίδιο συμβαίνει λοιπόν και στον χώρο του πολιτισμού.




Έτσι προχθές ημέρα Πέμπτη, ίσως η χειρότερη μέρα της εβδομάδας για κάποια εκδήλωση, αφού έχει προηγηθεί η Τετάρτη, που τα μαγαζιά είναι κλειστά και ακολουθεί η Παρασκευή, η πιο δημοφιλής ίσως ημέρα για έξοδο, η ΚΟΑ προγραμμάτισε συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών κατ΄εξαίρεση, αφού συνήθως οι συναυλίες μας είναι Παρασκευή και το κοινό το γνωρίζει αυτό.


Προγραμμάτισε συναυλία με τον πολύ καλό μαέστρο Εμίλ Ταμπάκοφ, που πάντα είχε πολύ πετυχημένες εμφανίσεις με την ΚΟΑ και τον εξαιρετικό δεξιοτέχνη του τσέλου Xavier Phillips






στο δεύτερο κοντσέρτο του Σοστακόβιτς. Το υπόλοιπο πρόγραμμα περιελάμβανε ένα μινιμαλιστικό έργο του μαέστρου και την δεύτερη σουίτα του Προκόφιεφ από το μπαλέτο Ρωμαίος και Ιουλιέτα, ένα κομμάτι γνωστό και αγαπημένο.


Προγραμμάτισε αυτή τη συναυλία χωρίς καθόλου μα καθόλου να την προβάλλει, σε μια ημέρα νεκρή στην ουσία για τέτοιου είδους εκδηλώσεις.




Δεν νομίζω οτι στην καριέρα μου έχω ξαναπαίξει σε λιγότερο κοινό και δεν το άξιζε κανείς αυτό. Ούτε ο σολίστας, ένα μεγάλο όνομα παγκοσμίως, ούτε ο μαέστρος, ούτε η ορχήστρα μας.


Το πρώτο συναίσθημα βγαίνοντας στη σκηνή, ήταν ντροπή για τους δυο φιλοξενούμενους μας.


Το δεύτερο ήταν πίκρα και οργή


Και αυτό το συναίσθημα είχαμε όλοι πάνω στη σκηνή.

Ελπίζω ο νέος διευθυντής της ΚΟΑ να φροντίσει να μην ξανασυμβούν τέτοια περιστατικά, που όχι μόνο μας προσβάλλουν ως ανθρώπους και ως καλλιτέχνες, αλλά και φθείρουν την εικόνα της χώρα μας διεθνώς.

photos by nelly

ΤΟ ΩΔΕΙΟ, Ο ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΣ ΚΛΗΤΗΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΘΟΣ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ

..."και φυσικά νέος κλητήρας προσελήφθη ήδη από σήμερα το πρωί

έτσι για να μην έχουμε την παραμικρή υπόνοια οτι οι απολύσεις γίνονται για οικονομικούς λόγους"...

Αυτό το μήνυμα κατά έναν περίεργο τρόπο πήγε σήμερα από μένα σε δεκάδες άσχετους παραλήπτες...



Καταλάθος...

Ϊσως ήταν η συναισθηματική φόρτιση
ίσως ήταν η οργή
που ο κύριος Φ., ο 60χρονος επιστάτης μας στο Ωδείο, απολύθηκε με αιφνιδιαστικό τρόπο και αναίτια.
Ένας άνθρωπος αξιοπρεπέστατος, που έκανε τη δουλειά του με σύνεση, αγαπητός στα παιδιά και τους συναδέλφους.

Εκλήθη στο γραφείο, την Παρασκευή το μεσημέρι και έτσι απλά απολύθηκε.
Χωρίς καμιά αιτιολογία.

Απολύθηκε ένας άνθρωπος που θέλει ακόμη 5 χρόνια για να πάρει τη σύνταξή του.
Και που τόσον καιρό δούλευε χωρίς να πληρώνεται...

'Όπως παλιότερα είχε απολυθεί η Γκ., του διοικητικού κι αυτή...
Και όπως δεκάδες άλλοι συνάδελφοί μας του διδακτικού προσωπικού.

Μόνο που οι διοικητικοί, όπως και ο απολυμένος κλητήρας μας, είχαν κληθεί να αλλάξουν τη σύμβασή τους με την υπόσχεση να μην απολυθούν...

Και την άλλαξαν...
Και τώρα απολύονται και αυτοί ένας ένας.

Και σήμερα το πρωί άλλος κλητήρας είχε πάρει τη θέση του.

Ήρθε να εργαστεί σε έναν χώρο, που οι δάσκαλοι είναι 11 μήνες απλήρωτοι...

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΜΑΪΟΥ, 11:00 ΣΥΝΑΥΛΙΑ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΩΝ ΟΡΧΗΣΤΡΩΝ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΔΕΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

ΠΟΛΙΣ > ΠΟΛΙΤΗΣ > ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ = CIVILISATION

Η αντιστοίχιση του όρου έγινε για πρώτη φορά από τον Αδαμάντιο Κοραή.


"Ο πολιτισμός αποτελεί έκφραση της ζωής του ανθρώπου και σύνθετο σύνολο, που περιλαμβάνει τη γνώση, την πίστη, την τέχνη, το νόμο, τα ήθη και τα έθιμα και άλλες δεξιότητες που απέκτησε ο άνθρωπος ως μέλος μιας κοινωνικής ομάδας" (Edward Burnet Tylor, Βρετανός Εθνολόγος)


Ο Κάρλ Λάμπρεχτ(Karl Lambrecht), ιστορικός της σχολής της Λειψίας, εφηύρε την έννοια της “λαϊκής ψυχής” (Volksseele) η οποία θεωρεί ότι περιγράφει την πολιτιστική σύνθεση κάθε λαού. Η προοδευτική εξέλιξη του λαϊκού αυτού εγγενούς συστατικού περνάει μέσα από διάφορες «πολιτιστικές εποχές», που οδηγούν στη συγκρότηση κράτους και στο σχηματισμό πολιτιστικής εθνικής ταυτότητας. Σημαντικό παράγοντα συγκριτικής αξιολόγησης του πολιτισμού αποτελεί το τυπικό πλαίσιο του "γίγνεσθαι" κάθε λαού.

Τέχνη ονομάζεται το σύνολο της ανθρώπινης δημιουργίας με βάση την πνευματική κατανόηση, επεξεργασία και ανάπλαση, κοινών εμπειριών της καθημερινής ζωής σε σχέση με το κοινωνικό, πολιτισμικό, ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο από το οποίο διέπονται.
Η διαδικασία, η οργάνωση, η έμπνευση με σκοπό την προσπάθεια αποτύπωσης των αισθήσεων αλλά και των συναισθημάτων, αποτελούν βασικό στοιχείο έκφρασης της Τέχνης.

"H τέχνη μοιάζει με κοινωνικό φαινόμενο, αλλά στην ουσία είναι ένα σχεδόν φυσικό φαινόμενο, κάτι σαν ηφαιστειακή εκτόνωση. Δεν καταγράφει την ιστορία ούτε κάνει ιστορία, ούτε προηγείται της εποχής της ούτε την ακολουθεί. H τέχνη είναι ο έρωτας, με την πλατύτερη σημασία της λέξης, είναι η έκφραση και το ξεχείλισμα μιας πληρότητας. Δεν υπακούει σε θεωρίες, τις οποίες διαψεύδει μονίμως, έχει δική της λογική και δεν ερμηνεύεται με λόγια. H τέχνη δεν είναι μαχητική ή ήρεμη, αλλά είναι σαν τον άνεμο, που άλλοτε είναι άγριος και δυνατός και άλλοτε γαλήνιος."
Δημήτρης Μυταράς, ζωγράφος.

Κι όμως, σ΄ αυτήν την δύσκολή εποχή που ζούμε, ο Πολιτισμός, η Τέχνη, υφίστανται περικοπές. Πώς μπορεί ένας λαός να βγει από το τέλμα, να ξεφύγει από την πολιτιστική, κοινωνική και οικονομική κρίση στην οποία έχει περιέλθει;

Μόνο αν το κράτος επενδύσει στον Πολιτισμό και την Παιδεία.

Κόντρα σε ό,τι μας καταρρακώνει σαν ανθρώπους,
κόντρα σε ότι μας τσαλακώνει σαν πολίτες,
κόντρα σε ότι μας ισοπεδώνει σαν καλλιτέχνες,
σαν οντότητες που ασχολούνται με την τέχνη και τον πολιτισμό,
εμείς προτάσσουμε Τέχνη και Πολιτισμό.

Εμείς προτάσσουμε Μουσική, γιατί μια κοινωνία χωρίς μουσική είναι μια κοινωνία άηχη, είναι μια κοινωνία καταδικασμένη στη σιωπή, είναι μια κοινωνία νεκρή.

Την Κυριακή 8 Μαϊου 2011 στις 11:00 το πρωί,
στους πρόποδες της Ακρόπολης Αθηνών, στον Άρειο Πάγο,

οι ορχήστρες και οι χορωδίες που ανήκουν στο Υπουργείο Πολιτισμού,
προσφέρουν ένα δίωρο δωρεάν μουσικής.

Είναι η δική μας αντίδραση στην εξαθλίωση,
είναι το δικό μας όχι στις περικοπές του Πολιτισμού.
Το ΟΧΙ των εργαζομένων του Υπουργείου Πολιτισμού.

Συμμετέχουν:

ΚΡΑΤΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΑΘΗΝΩΝ

ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

ΕΘΝΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΕΡΤ

ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΕΡΤ

ΧΟΡΩΔΙΑ ΕΡΤ

Η εκδήλωση γίνεται υπο την αιγίδα των Ομοσπονδιών
των εργαζομένων στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού (Π.Ο.Ε.-ΥΠ.ΠΟ.Τ)
και των εργαζομένων στην ΕΡΤ (Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ.).
Οι δυο Ομοσπονδίες σηκώνουν και όλο το βάρος της διοργάνωσης.

Στην κρίση εμείς απαντάμε με Τέχνη.
Στην κρίση εμείς απαντάμε με Πολιτισμό.
Στην κρίση εμείς απαντάμε με Μουσική.

Ελάτε όλοι την Κυριακή το πρωί στην είσοδο της Ακρόπολης να διατρανώσουμε πολιτισμένα με μουσική:

Όχι στην συρρίκνωση του Πολιτισμού.
Όχι στη συρρίκνωση της Τέχνης.
Όχι στη συρρίκνωση της Ζωής.