Τρίτη 12 Ιουλίου 2011

ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΜΑΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ





























ξυπνούσαμε χαράματα και κανείς δεν δυσανασχετούσε
ήμασταν όλη μέρα με τα όργανα στο χέρι μελετώντας και κανείς δεν είπε κουράστηκα
τα βράδυα δίναμε συναυλίες και όλοι χειροκροτούσαν όλους
φτειάξαμε μουσικά σύνολα, με άλλους σπουδαστές άλλων οργάνων και νιώσαμε τη χαρά της μουσικής συνεργασίας
την πληρότητα της δημιουργίας
τη γνώση του διαφορετικού
εκτεθήκαμε σε διαγωνισμούς και φύγαμε όλοι νικητές
κρίναμε και κριθήκαμε, χωρίς άγχος
ακούσαμε ενδιαφέρουσες διαλέξεις
υιοθετήσαμε τον Τσιπ το ορφανό πουλάκι
δοκιμάσαμε την καταπληκτική ακουστική του αρχαίου μα μη επισκέψιμου θεάτρου
ξενυχτήσαμε στην παραλία ξεδιπλώνοντας σκέψεις και γνωρίζοντας ο ένας τον άλλο
όλοι μαζί, μικροί - μεγάλοι, σπουδαστές, γονείς, συνοδοί, δασκαλοι
κι όταν έφτασε στο τέλος
ανανεώσαμε το ραντεβού για του χρόνου με δάκρυα στα μάτια
γιατί κανείς μας δεν ήθελε να τελειώσει
Ιάκωβε, Κώστα, Δημήτρη, Τριαντάφυλλε, Εφηλένα, Εφη, Ντιάνα, Γιώργο, Αγγελε, Βίβιαν, Σοφία, Αρτεμις, Ντίνα, Μαρία, Νεφέλη, Νεφέλη, Διονυσία, Αχιλλέα, Στέφη, Ιάσων, Εστέλλα, Νίκη, Ευαγγελία, Μαρία, Βαγγέλη, Μαντώ, Οδυσσέα, Χάρη, Κώστα, Τάσο και όοοοολοι εσείς οι υπόλοιποι, που γεμίσατε αυτόν τον υπέροχο κήπο με τις νότες, σας και τις φωνές σας, με τις γνώσεις σας και  τις αγωνίες σας
σας εύχομαι καλό καλοκαίρι, να περάσατε όμορφα, να έχετε πάντα επιτυχίες και μην ξεχάσετε,
θα τα πούμε του χρόνου!!!!!

photos by nelly

Παρασκευή 1 Ιουλίου 2011

ΟΤΑΝ Η ΦΥΣΗ ΤΑ ΒΑΦΕΙ ΜΑΥΡΑ

...είναι γιατί το φως είναι τόσο δυνατό

που δεν αφήνει περιθώρια να δούμε τα άλλα χρώματα


και αν και οι αντιθέσεις του άσπρου και του μαύρου στην παλέτα της φύσης


είναι μεν δυναμικές


καθόλου δε δεν μας τρομάζουν


 τι γίνεται όμως με το ασπρόμαυρο που κατακλύζει τις ζωές μας


με τα όνειρα που δεν είναι πια ροζ, όπως μας τραγουδούσε ο Μηλιώκας

τι γίνεται όταν σύννεφα, όχι σαν κι αυτά


αλλά σύννεφα καπνού και χημικών, μας πνίγουν;


τι γίνεται όταν το μέλλον είναι πιο ομιχλώδες από αυτό το τοπίο του Δομοκού


και δεν ξέρουμε πια τι αιωρείται πάνω απ' τα κεφάλια μας;


ελπίδες κρυμμένες,


τρομάζεις και μόνο να σκεφτείς



να τις αφήσεις να φανούν


δειλά να ξεμυτίσουν


 κι ας ξέρεις, ότι κάπου εκεί ψηλά μπορούν και να πετάξουν


κι αν συναντήσουν απότομα το φως μήπως καούν;


από τη μήτρα της μάνας γης


αν ξεπηδήσουν


και μεις ασπίδες τις υψώσουμε


μήπως και το κακό ξορκίσουμε


κι ό,τι θολά προβάλλει


σαν αχτίδα φωτός να αφήσουμε να ξεχυθεί


ίσως καταφέρουμε τον κόσμο αφ΄ υψηλού να τον κοιτάξουμε


τα φτερά μας να ετοιμάσουμε


κι' από τις ξόβεργες που μας έστησαν να ξεκολλήσουμε


πάνω από κορφές να αιωρηθούμε


εκεί που φαίνεται το φως τα σύννεφα να διαπεράσουμε


προσεχτικά μονάχα να μην καούμε


με σεβασμό και ωριμότητα να το χειριστούμε


κι ίσως όχι ο καθένας μοναχός




κι από τα έγκατα που μας έστειλαν




σκαλί σκαλί


τη σωτηρία μας να συναντήσουμε...

photos by nelly