Την ξέρετε;
Είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στο βιβλίο των σύγχρονων δεξιοτεχνών του βιολιού!
Πρώτο βραβείο του μεγάλου διεθνούς διαγωνισμού βιολιού Σιμπέλιους το 2005!
Το ίδιο βραβείο, στον ίδιο διαγωνισμό είχε αποσπάσει το 1985 ο δικός μας μεγάλος, ο Λεωνίδας Καβάκος!
Στα 14 της κέρδισε τον διαγωνισμό Louis Spohr και ήταν η μικρότερη διαγωνιζόμενη.
Στα 22 της και ώς φοιτήτρια πια της Ακαδημίας του Βερολίνου Hans Eisler, στην τάξη του Antje Weithaas, απέσπασε το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό Sibelius στο Ελσίνκι αλλά και το ειδικό βραβείο της καλύτερης ερμηνείας.
Ακούστε την!
Νέα, όμορφη, ταλαντούχα, αλωνίζει τον κόσμο και την Παρασκευή 23 Μαρτίου θα συμπράξει με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών σε μια συναυλία με τίτλο στη ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ!
Απολαύστε την εδώ στο δεύτερο κοντσέρτο του Προκόφιεφ, αν και στην Αθήνα θα παίξει το πρώτο κοντσέρτο για βιολί του συνθέτη έργο 19 σε ρε μείζ.
Μαζί της ένα μεγάλο όνομα από το Καζακστάν ο επίσης βραβευμένος μαέστρος
Άλαν Μπουριμπάγιεφ!
Ο Μπουριμπάγιεφ ξεκίνησε από την ορχήστρα της Αστάνα στο Καζακστάν, πέρασε από το Μαϊνινγκεν ώς αρχιμουσικός, την ορχήστρα του Norrköping, την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Ιρλανδίας και σήμερα είναι επικεφαλής αρχιμουσικός στην ορχήστρα Het Brabants στην Ολλανδία. Ταυτόχρονα έχει συμπράξει με τις μεγαλύτερες ορχήστρες ανά τον κόσμο.
Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ και για τους συντελεστές και για το πρόγραμμα.
Μια συναυλία που δεν πρέπει να χάσετε!
Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού. Ναι! Ήταν. Διότι υπήρξαν νέες προτάσεις, φιλοξενήθηκαν «δείγματα» από πολλά είδη ελληνικού τραγουδιού και αντίθετα δεν υπήρξε αποκλεισμός ή μονομέρεια. Μέχρι και ο «σκληρός» στίχος, ο άκρως βιωματικός βρήκε το χώρο του, παρότι εκτός τελικού συναγωνισμού. Τίμησαν τη σκυτάλη που πήραν από τα χέρια του Μάνου Χατζιδάκι; Μάλλον Όχι. Ακόμα τουλάχιστον. Οι διοργανωτές είναι άξιοι συγχαρητηρίων για πολλά και προπαντός για την πρωτοβουλία. Είναι και άξιοι κριτικής και για άλλα, τα οποία οφείλουν να ψυχανεμιστούν, πρέπει να τους προβληματίσουν και να βελτιώσουν τη λογική της διοργάνωσης. Λόγος πολύς μπορεί να γίνει για επιμέρους ζητήματα (σημαντικά), μα πάνω από όλα επειδή οι Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού διοργανώθηκαν με επίκεντρο το… ελληνικό τραγούδι έχουμε να καταθέσουμε πως ναι, βγήκε με κέρδη από τη Στέγη Τεχνών και Γραμμάτων, που ως οργανισμός το αγκάλιασε με σεβασμό, το διοργάνωσε δε με ελλείψεις και κενά, που πρέπει να καλυφθούν, αλλά μην ξεχνάμε ότι είναι η πρώτη χρονιά.
Στο προκείμενο, οι δύο κυρίες, νικήτριες του Διαγωνισμού είναι ένα μεγάλο κέρδος. Νομίζω για όλους μας όσους αγωνιούν και λαχταρούν για κάτι πραγματικά καινούργια από το χώρο του (επί της ουσίας…) έντεχνου ελληνικού τραγουδιού. Χωρίς εισαγωγικά. Οι κυρίες Νεφέλη Λιούτα και Κατερίνα Φωτεινάκη άξιζαν απολύτως το βραβείο που τελικά μοιράστηκαν για την καλύτερη σύνθεση Ελληνικού Τραγουδιού! Την προσέγγιση της Νεφέλης Λιούτα τη διακατείχε η λεπτομερή επιμέλεια σε επιμέρους μουσικές φράσεις, με βάση στον ήχο των εγχόρδων από όπου και προέρχεται (βιολί), ενώ οι μελωδικές ατμόσφαιρες και η δική της ερμηνεία –ας μας επιτραπεί η υπερβολή- εξωθεί, ταξιδεύει, παραπέμπει σε κάτι έξω… και πάνω γης. Παραμυθιακό. Πολλά συγχαρητήρια! Ειλικρίνεια έδειξε η μεγάλη της αγωνία, που φανέρωσε η κίνηση των δαχτύλων της που προσπαθούσαν να αγκιστρωθούν από το ολόμαυρο φόρεμά της, καθώς ζητήθηκε μία δεύτερη ερμηνεία κι ενώ είχε ήδη βραβευτεί!
Στην περίπτωση της Κατερίνας Φωτεινάκη έχουμε να κάνουμε με μία εκπληκτική ερμηνεύτρια, μουσικό και άνθρωπο που προσεγγίζει τα τραγούδια άκρως βιωματικά, όπως φανέρωσε η συμμετοχή κάθε ικμάδας του σώματός της, κάθε σύσπαση της έκφρασής της που ήταν μέρος και μέλος της ερμηνείας της! Περισσότερο εγκεφαλική, με ολότητα ενός συμπαγούς καλλιτεχνικού κόσμου, μία δημιουργός που αφήνει μεγάλες υποσχέσεις για «διαμάντια». Από αυτά που ο θησαυρός κρύβεται εντός και όχι στη γυαλιστερή επιφάνεια. Κιθαρωδός, θεατρική παρουσία. Τραγούδι σημαίνει δραματουργική γραμμή, αρχή, μέση, τέλος. Κορύφωση, ακροτελεύτιο. Τα έχει. Η Φωτεινάκη έχει αυτή την προσωπικότητα καλλιτέχνη που ξέρεις, το νιώθεις, πως αξίζει την αναμονή, γιατί αυτό που τελικά θα εκφράσει σε αγγίζει βαθιά, εκεί που τίποτε πλέον δεν κρύβεται. Κι ας το κάνει κατά κόρον με την ποίηση των «φάρων» μας. Δεν είναι άλλωστε εύκολο αυτό. Πρέπει να έχεις «θυσιαστεί» στην ποίηση για να μπορείς να την αγγίξεις. Θα θέλαμε ειλικρινά να απευθύνουμε έκκληση στους μελλοντικούς συνεργάτες της δισκογραφικά να μην παρέμβουν «συμβουλευτικά» επουδενί. Δεν πρέπει. Από την κ. Φωτεινάκη μας αξίζει η δική της, ολοδική της αλήθεια. Συγχαρητήρια πολλά. Υποσημείωση που πήγαινε για υστερόγραφο: Βγήκε στη σκηνή και ερμήνευσε με γυμνά πόδια. Ακόμη κι αν δεν πήγε εκεί ο νους της (που ενστικτωδώς δεν το νομίζουμε) η ξυπόλητη ντίβα που έφυγε την ίδια μέρα (17 Δεκεμβρίου) της βράβευσή της θα της έριξε κάποιο θλιμμένο βλέμμα από ψηλά… * Κι όμως αφότου βάλαμε τις τρεις τελείες, ψάξαμε και βρήκαμε στο youtube πως το συνηθίζει. Σύμπτωση;
Επιπροσθέτως, όπως είπε και ο κύριος Δημήτρης Παπαδημητρίου στην αποφώνησή του, «βασικό ζητούμενο της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών είναι ο διάλογος με το νέο. Τους νέους δημιουργούς». Πιστεύουμε στις ειλικρινείς προθέσεις.
