με ξεχασμένη βάρκα
τις ψυχές, σαν τα πουλιά,
εναποθέσαμε, 
να απογειωθούν
σε χαμηλές πτήσεις και υψηλές
κι ύστερα πάλι να προσγειωθούν,
να ξεπλυθούν
απ΄τις μαυρίλες των καιρών,
από τις αδικίες των ανθρώπων
και αστεράκια να γενούν...
Σε ευχαριστούμε θάλασσα!
σύννεφα και νερό 
και φως 
ανταριασμένα 
όμως για μένα 
η απόλυτη γαλήνη 
μετά από μια δύσκολη βδομάδα 
ρουφάω αχόρταγα την ομορφιά 
κι η εσωτερική μου ζυγαριά αρχίζει να κινείται 
ναι! κινείται 
ξεφεύγει από το βάρος του πόνου 
κι αρχίζει σιγά σιγά να ισορροπεί 
και μήπως λίγο να γέρνει περισσότερο 
προς την εσωτερική γαλήνη 
που προκύπτει από τη θέαση αυτής της ομορφιάς 
"Δεν ξέρω αν έχετε πειραματιστεί να παρατηρήσετε κάτι με όλες σας τις αισθήσεις, να παρατηρήσετε τη θάλασσα, τα πουλιά και το φεγγαρόφωτο τη νύχτα πάνω σε ένα λιβάδι, για να καταλάβετε αν παρατηρήσατε μερικά ή με όλες σας τις αισθήσεις εντελώς ξύπνιες. Οι δυο αυτές καταστάσεις είναι τελείως διαφορετικές. Οταν παρατηρείτε κάτι μερικά, ριζώνετε στη ζωή σας πιο πολύ τη διαχωριστική, εγωκεντρική στάση. Αλλά όταν παρατηρείτε αυτό το φεγγαρόφωτο που φτειάχνει το ασημένιο μονοπάτι πάνω στα νερά με όλες σας τις αισθήσεις, με το νού σας, την καρδιά σας, τα νεύρα σας, δίνοντας όλη σας την προσοχή σ΄αυτή την παρατήρηση,τότε θα δείτε και μόνοι σας οτι δεν υπάρχει κέντρο από το οποίο παρατηρείτε..."
