live sto bios 10/9/09

Στις 10 Σεπτέμβρη βρέθηκα στο bios να παρακολουθώ το sound check ενός live που θα ακολουθούσε...
Τη συναυλία ξεκίνησαν οι "view?"  με την υπέροχη ατμοσφαιρική μουσική τους

  MANDRAGORA - Guitars,effects,sound design

HLIAS-Bass-violin-mandolino

                                                       FORTUNE - Keyboards,programming,samples & computer processing //DIMITRIS - Drums

Ακολούθησαν μέλη των Mimosa's Dream που έντυσαν με τη μουσική τους την απαγγελία των ποιημάτων του Nick Erinakis, που όμως δεν διαθέτουμε φωτογραφίες, αν και ήταν ένα καταπληκτικό μουσικοθεατρικό δρώμενο!!!

Τη βραδιά στο κατάμεστο bios έκλεισαν οι "Mimosa's Dream" που τα έχουν όλα. Υπέροχη μουσική, όμορφο στίχο αγγλικό, έγχορδα και τρομπέτα, αέρα στη σκηνή,  φανατικό κοινό!

Ο στιχουργός του συγκροτήματος, ο Τίμος τραγουδάει, παίζει κιθάρες και γιουκαλίλι LEON (timosV)- vocals,guitar,ukelele,effects και τα υπόλοιπα μέλη KOKOS- guitar&effects,trumpet,pads PANDIS- guitar&effects IRAKLIS- bass STEPANOS- drums&percussion

Ο Σταύρος είναι νέο μέλος και παίζει τσέλο
Πίσω του φαίνονται οι δημιουργίες του Κωνσταντίνου Λιανού (Performing Arts), που καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης αυτοσχεδίαζε με τα μαγικά του χέρια
Η Ζωή με τη φρεσκάδα της, φωνητικά και μελλόντικαO Τίμος με το γιουκαλίλι

Η Νεφέλη, μυστηριώδης, βιολί και τραγούδιΟ Ηρακλής δημιουργεί στο μπάσσοΗ Νεφέλη και ο Τίμος σε άσπρο-μαύρο                                                                              Ο Κοκος σταθερός στην ηλεκτρική κιθάρα του, τα έδωσε όλακαι με την τρομπέτα του

Η Βάση: ο Στέφανος σε στιγμή χαλάρωσης

Η αντανάκλαση στο τζάμι απέναντι...

Και όλο το γκρούπ επί σκηνής!

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΟΥΣΤΑΝΙ

το κόκκινο φουστάνι θα φορέσω σήμερα
να πάω για πρόβα.
έτσι! γιατί είμαι χαρούμενη!

κι ας βρέχει!

δεν με νοιάζει.

θα περπατήσω στη βροχή

και θα βραχώ.

μα δεν με νοιάζει.

οι σταγόνες της λυτρωτικά

το πρόσωπό μου θα χαϊδέψουν.

μα δε με νοιάζει...

γιατί σήμερα είμαι χαρούμενη!

θα πάω για πρόβα!

υ.γ. η ανάρτηση για το live  στο bios αναβάλλεται για αύριο, μήπως έχουμε και ήχο

καλημέρα σε όλους!

ΠΡΟΒΑ ΣΤΟ BIOS

Η μέση οδός

Τη μέση οδό...
πόσο εύκολο είναι κάποιος να τη βρεί;
Να τη διαβεί;
Όταν η ζωή ακροβατεί και η ψυχή διψάει,
ποιά μέση οδός ικανοποιεί;
Ασπρο-μαύρο δεν είναι λογική ή συναίσθημα;
Αισθήσεις ή μυαλό;
Καθημερινότητα ή όνειρο;

Πως η μέση οδός θα μπορούσε να κάνει όμορφη την καθημερινότητα...
Δεν είναι ουτοπία;
Να ελέγξει η λογική τις αισθήσεις,

το μυαλό το συναίσθημα.

Είναι αυτό η μέση οδός;

Μήπως είναι ο θάνατος της ψυχής,
το πάγωμα των αισθήσεων;

Κι αν η μέση οδός είναι μια υπόγεια διαδρομή;
Περιδιαβαίνουμε τη ζωή άχρωμη και άοσμη υπογείως;
Ή ζούμε στο σκοτάδι και τη δυσωδία μιας υπόγειας διάβασης;

Όποιος μιλάει για μέση οδό στη ζωή
ή ψεύδεται
ή είναι νεκρός από συναισθήματα...

einfeld

για τον Takiz
που ξέρει να περιγράφει τη μοναξιά με λέξεις-αρώματα
για τον Takiz
που ξέρει να χρωματίζει τη μελαγχολία με χρώματα-λέξεις

μια αλλιώτικη Κυριακή

Το πρωινό μύριζε διαφορετικά
Πρωινό ξύπνημα σ' ένα σπίτι φωτεινά καθαρό
Χθες είχαμε τη μαθήτριά μου στο σπίτι, που ήρθε απο Ολλανδία να μας δει
Ξενυχτήσαμε, μα για κάποιον περίεργο λόγο καθαρίσαμε χθες το βράδυ όταν έφυγε
Μου έφτιαξες καφέ παι πήγες για εφημερίδα όσο εγώ τελείωνα τις δουλειές που απέμειναν
Τα παιδιά κοιμούνται ακόμη
Ανοίγεις το cd της Κυριακάτικης, το διαβάζεις, σηκώνεσαι και μου λες "άκου αυτό και διάβασε ένα συγκινητικό κείμενο του Χάρη"

και γω ακούω και διαβάζω...
διαβάζω τη ζωή μας στα γραφτά του Χάρη
Σαν τρένο περνά στα μάτια μου
Θυμάμαι το πρώτο στερεοφωνικό στην γκαρσονιέρα της Κυψέλης και τον πρώτο σου δίσκο τα "ζεστά ποτά"
Θυμάμαι τον Παύλο και το Ροντέο και το Αμόρε
που δεν χάναμε καμμιά του εμφάνιση
Θυμάμαι τον Χάρη και τον Πάνο στο Βεάκειο και όλα τα καλοκαιρινά θέατρα που τους ακολουθούσαμε κατά πόδας
Θυμάμαι τις διακοπές μας με "sleeping bag και με καρπούζι" σφιχταγκαλιασμένοι σε μια μηχανή και συ να μου τραγουδάς
Θυμάμαι την πρώτη φορά που μπήκα σπίτι σου, κάθισα στο πράσινο σαλονάκι που σου είχε αφήσει ο Σύριος και συ ξεκρέμασες την κιθάρα και με τη ζεστή φωνή σου μου τραγούδησες

και τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα...
Είναι δάκρυα χαράς και συγκίνησης
Συγκίνηση από την τρυφερή εξομολόγηση του Χάρη για το πώς έγινε ο "Απρίλης Ψεύτης" πάνω στα δυο ποιήματα του Εμπειρίκου
για το πως βρέθηκαν στη Σαντορίνη με τον Παύλο και πως προέκυψε "Η Μοναξιά του Σχοινοβάτη"
Συγκίνηση και χαρά για τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε μ' αυτά τα τραγούδια, μ' αυτή τη μουσική
Ό δίσκος προχωρά και ταυτόχρονα ξετυλίγεται όλη μας η ζωή
Τα παιδιά ξύπνησαν και μας βρήκαν στη βεράντα να πίνουμε καφέ, να διαβάζουμε εφημερίδα, να ακούμε μουσική και βουρκωμένους
Βουρκωμένους από κείνο το απερίγραπτο συναίσθημα που σου προσφέρει η μουσική
Η μουσική που έντυσε και ντύνει κάθα στιγμή της ζωής μας σαν ένα συνεχές sound track μιας ταινίας που εξελίσσεται ακόμη...

τα βίντεο δανεικά από το YouTube

Η ΑΝΑΣΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Όπως ο ήλιος στέλνει το φως στη γη
Όπως η βροχή ποτίζει το διψασμένο χώμα
Όπως το κυκλάμινο ξεπηδάει από του βράχου τη σχισμή
Όπως πέφτουν τα φύλλα των δέντρων...

Αγάπη!

Διάφανη σαν το νερό της θάλασσας στη χούφτα των χεριών

Απέραντη σαν ουρανός

Απλή σαν τ' αγριόχορτα που ξεφυτρώνουν παντού

Αναγκαία σαν την ανάσα της ζωής!

ΣΙΓΑΝΗ ΒΡΟΧΟΥΛΑ

Τι ωραία που ήρθε και μας αγκάλιασε η σιγανή βροχούλα, έτσι όπως ξεχαστήκαμε διαβάζοντας κάτω από τις μουριές!

Πόσο ευεργετικά ήρθε και μας τύλιξε η φρεσκάδα του νοτισμένου χώματος, έτσι όπως απομείναμε να χαζεύουμε τη γκρίζα, μα ήρεμη θάλασσα!
Πόσο μουσικά ήρθε και μας πήρε το σιγανό κροτάλισμα της βροχής πάνω στα φύλλα, έτσι όπως χαθήκαμε σε ταξίδια μνήμης, πόθου, νοσταλγίας!
Πόσο απαλά μας χάιδεψε η βροχή το πρόσωπο, έτσι που στάλα-στάλα μέσα μας βαθειά να φτάσει, εκεί που χέρι ανθρώπινο ποτέ δεν θα τα καταφέρει!

(Τα φύλλα ήρθαν από τον Ηλιογράφο να συντροφεύσουν τη σιγανή βροχούλα μου, αφού είχα κάνει την ανάρτηση και τον ευχαριστώ θερμά!!!)

Η Θάλασσά μου

Η Θάλασσά μας

Στον Thalassokratora

Καθρέφτης της ψυχής

ό,τι το βλέμμα αγγίζει

και ό,τι ο νους φαντάζεται.

Ο Παράδεισος είναι μέσα μας.

Το νιώθω!

Μα παίρνει σάρκα και οστά

στο βαθύ γαλάζιο,

στον γκρίζο όγκο των βουνών απέναντι

στου ήλιου την καταχνιά.

Οράματα, πάθη, αβυσσαλέοι έρωτες, χαρές και λύπες

παίρνουν μορφή

στης φύσης τα καμώματα.

Όραμα,

το αχνό περίγραμα του βουνού στο βάθος του ορίζοντα.

Πάθος,

το χάσιμο του ουρανού μέσα στη θάλασσα.

Αβυσσαλέος έρωτας,

το σφιχταγκάλιασμα του βράχου με τ' αφρισμένα κύματα.

Χαρά,

τ' ασημένιο παιγνίδισμα του ήλιου πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας.

Λύπη,

ο γκρίζος ουρανός όταν βαρύς την ακουμπάει.

Ό, τι βλέπω, ό,τι ακούω, ό,τι αισθάνομαι

μέσα κι έξω μου,

είναι η θάλασσά μου

είναι η ίδια η ζωή!

Με τον Thalassokratora δεν γνωριζόμαστε,

όμως μοιραζόμαστε την ίδια θάλασσα.

Εγώ την κολυμπώ,

εκείνος την διαπλέει με το πειρατικό του.

Ο Thalassokrator μου χάρισε βραβείο και γω του ανταπαντώ

χαρίζοντάς του

τις εικόνες της θάλασσάς μας

μέσα απ' τα δικά μου μάτια!