ΚΑΛΩΣ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑΜΕΕΕ....

Εδώ είμαστε πάλιιι....

Δύσκολο το καλοκαίρι φέτος

πίσω στην όμορφη -άσχημη Αθήνα

αγώνες, διεκδικήσεις αυτονόητων μας κράτησαν στην πόλη

της Κρίσης

να κυνηγούμε το φως

της Πείνας

Μικρές αποδράσεις μας έφεραν στην κοντινή Εύβοια

της Μιζέριας

κι ύστερα πάλι πίσω με κάγκελα στην ψυχή και φτερά στη σκέψη

της πολυεθνικής Αχαρνών

με σιδερένια θέληση να διεκδικούμε τα δικαιούμενα, τα δεδουλευμένα

της αυτοδιαχειριζόμενης πλατείας Εξαρχείων

κι ύστερα πάλι ένα όμορφο διάλειμμα στα νερά της Άνω Βλασίας

Στην Αθήνα των γκέτο και των φεστιβάλς

να παρατηρούμε το φεγγάρι να κατρακυλά στις πλαγιές του Ερύμανθου

των λουκεταρισμένων μαγαζιών

και πάλι στην πόλη που δεν αδειάζει ποτέ, να μην εγκαταλείπουμε τον αγώνα

των Νιγηριανών πανέμορφων κοριτσιών της Πατησίων

μέχρι το επόμενο φευγιό στην αγαπημένη Θεσσαλία

Στην Αθήνα της λαμογιάς

και κει, απ΄το χωριό σε άνισο παιγνίδι παίχτες με υπουργούς και διευθυντάδες

των μνημονίων

τα βουνά του Κόζιακα περιδιαβαίνοντας

των κοιμισμένων βόρειων προαστείων

Μέχρι που έφτασε η γιορτή της Παναγιάς κι αποφασίσαμε να διασχίσουμε τη ραχοκοκαλιά της Ελλάδας

των ανθρωποφάγων καναλιών

όλη την Πίνδο περπατήσαμε, από τα Τρίκαλα μέχρι το φράγμα του Εύηνου

των φοβισμένων πολιτών

και μπήκαμε στα δάση και τα νερά της Στερεάς: Ομορφη ορεινή Ναυπακτία

των δραπετών

υπουργοί σε διακοπές και μεις περνάμε τη μεγάλη γέφυρα

του ψυχοραγούντος Ωδείου Αθηνών

φτάνοντας στο λιμάνι της Κυλλήνης την πιο όμορφη ώρα της ημέρας

των κωφευόντων υπουργών

το καράβι πήραμε

των ανάλγητων διευθυντών

φτάσαμε βραδάκι στο αγαπημένο μας Mahogani και εγκαταλελειμένοι από τις τηλεπικοινωνίες ρίξαμε άγκυρα για λίγο

Στην Αθήνα της Ελπίδας

τριγυρίσαμε απόμερες παραλίες οπου όμορφα και σκληροτράχηλα λουλούδια φυλούν σκοποί τα χελωνάκια της caretta-caretta

της Ζωής

ανακαλύψαμε απόμερες, μοναχικές παραλίες

της Ομορφιάς

την ομορφιά της απλότητας

του Φωτός

λουστήκαμε στης ανατολής το φως

της ξεγνοιασιάς!

Ήπιαμε το τελευταίο καφεδάκι στο Mahogani και επιστρέψαμε....

ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟ-ΠΟΣΟ ΟΜΟΙΟ ΘΕΕ ΜΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ!

Όταν έναν ολόκληρο χρόνο έχεις δουλέψει αμισθί, προσφέροντας γνώση, αγάπη, μουσική, όνειρα, στόχους στους μαθητές σου, η ζωή μοιάζει σαν το φως του ήλιου, το κρυμμένο πίσω από αυτή τη γέφυρα της Αττικής Οδού.

Κοιτάς μπροστά σου, κοιτάς ψηλά και οι καρέκλες διευθυντών, υπουργών, συμβούλων, μπερδεύονται σε έναν άτακτο χορό, σαν τα καλώδια του Προαστιακού πάνω από τα κεφάλια μας

Ο ήλιος, το φως, η ελπίδα, κρέμονται από τις εισηγήσεις των υπευθύνων για το χάλι μας,

που μονίμως σκαλώνουν από γραφείο σε γραφείο, σαν τον ήλιο, που σκάλωσε εδώ πάνω στον στύλο της ΔΕΗ (πάει κι αυτή;)

κι όταν ξεμπλοκάρει

εμείς έχουμε μπει στο τούνελ της καταστροφής και τρέχουμε αγωνιωδώς!

θα προκάνουμε να ξαναδούμε το φως;

ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΠΛΗΡΩΤΟΥΣ ΤΟΥ ΩΔΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Υπογράφουμε

εδώ

την συμπαράστασή μας

στους απλήρωτους εργαζόμενους

στο Ωδείο Αθηνών εδώ και έναν χρόνο!

http://www.gopetition.com/petition/37845.html

η φωτογραφία δανεική από το διαδίκτυο μιας και οι δικές μου χάθηκαν όλες απο ανίατη ασθένεια που χτύπησε το pc μου

ΩΔΕΙΟΝ ΑΘΗΝΩΝ

Έναν χρόνο απλήρωτα δεδουλευμένα στο ωδείο Αθηνών!
Το Ωδείο Αθηνών τρώει τα παιδιά του!

Το πρώτο μουσικό εκπαιδευτικό Ίδρυμα της νεότερης ηπειρωτικής Ελλάδας,
ο "Μουσικός και Δραματικός Σύλλογος <Ωδείον Αθηνών>"
ιδρύθηκε το 1871 με πρωτοβουλία φιλομούσων της εποχής,
μεταξύ των οποίων και ο τότε πρωθυπουργός Α. Κουμουνδούρος,
με σκοπό την καλλιέργεια της δραματικής και της μουσικής τέχνης στη χώρα.
Σημαντικές προσωπικόττηες του χώρου πέρασαν από τους κόλπους του όπως οι Σπύρος Σαμάρας, ο Δημήτηρης Μητρόπουλος, ο Νίκος Σκαλκώτας, η Μαρία Κάλλας, η Τζίνα Μπαχάουερ, η Αλεξάνδρα Τριάντη, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Δημήτρης Σγούρος και άλλοι πολλοί.

Το Ωδείο στεγάστηκε αρχικά στο κτίριο της οδού Πειραιώς 35,
το οποίο χτίστηκε το 1832 από τον Βλαχούτση,
αλλά υπέστη μετατροπές από τον διάσημο Τσίλλερ,
για να μπορέσει να λειτουργήσει ως Ωδείο, ο οποίος έκανε και την προσθήκη του θεάτρου.



Σήμερα στεγάζεται στη συμβολή των οδών Βασ. Κων/νου, Βασ. Γεωργίου Β' (17-19) και Ρηγίλλης, σε καλλιμάρμαρο αρχιτεκτόνημα του Ιωάννη Δεσποτόπουλου, μετά από δωρεά στο Δημόσιο του παλαιού κτιρίου της Πειραιώς.



Η δωρεά έγινε με τρεις όρους:

α: Το Δημόσιο να σβήσει τα χρέη του Ωδείου προς αυτό,
β: να αποπερατώσει το νέο κτίριο (δεν έχει γίνει έως σήμερα) και
γ: εις το διηνεκές να επιχορηγεί και να καλύπτει τα ελλείμματα του προϋπολογισμού του Ιδρύματος για μισθοδοσία και ανελαστικές δαπάνες.

Επίσης το Ωδείο παραχώρησε στο Υπουργείο Πολιτισμού προς χρήση για σκοπούς της μουσικής τους χώρους, που σήμερα στεγάζεται το ΕΜΣΤ (περίπου 2000 τμ).



Από την άλλη το Δημόσιο οφείλει να συμμετέχει σε όλα τα ΔΣ του Ιδρύματος με έναν εκπρόσωπο του ΥΠΠΟΤ και έναν του Υπ. Οικονομικών και να καταρτίζουν από κοινού τον προϋπολογισμό, γεγονός που σπανίως έχει συμβεί.

Το πρώτο 35μελές ΔΣ του 1871 περιέλαβε στις τάξεις του ορισμένα από τα πιο σημαίνοντα πρόσωπα της πρωτεύουσας.
Η καλλιτεχνική διεύθυνση του Ιδρύματος κατά την πρώτη περίοδο ασκήθηκε από τον έφορο και καθηγητή του Ωδείου Α. Κατακουζηνό ώς το 1890 που ανέλαβε ο Γ. Νάζος.

Στη νεότερη ιστορία του διευθυντής ήταν ο Μ. Παλλάντιος (1962-1986) και από το 1987 ως σήμερα ο και καθηγητής πιάνου,απόφοιτος του Εθνικού Ωδείου και από το 2006 και Πρόεδρος του 7μελούς πια ΔΣ, Άρης Γαρουφαλής.

Το 1983 η Πολιτεία πρότεινε στη διοίκηση του ωδείου την κρατικοποίησή του, μα η απάντηση ήταν αρνητική!!!!

Το 2006 ο Σύλλογος Διδασκόντων περιελάμβανε 80 άτομα (από 100 που ήταν παλαιότερα, αφού ήδη είχαν γίνει απολύσεις και συνταξιοδοτήσεις) και περίπου 20 άτομα ήταν το διοικητικό προσωπικό.
Την ίδια χρονιά ζητήθηκε από το διδακτικό προσωπικό να λύσει τη ΣΣΕ αορίστου χρόνου και να γίνουν νέες ατομικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου, αφού από τη διεύθυνση θεωρήθηκε η ύπαρξη συλλογικής σύμβασης η αιτία των οικονομικών προβλημάτων του Ωδείου.
Φυσικά η απάντηση ήταν αρνητική.
Το Ωδείο,λοιπόν, θεωρώντας ως αιτία του κακού την ύπαρξη συλλογικής σύμβασης -υπογεγραμμένης ίσως από ιδρύσεώς του- επιδίδεται σε ομαδικές απολύσεις ανθρώπων, που έγραψαν την ιστορία του και δούλεψαν εκεί σαν είλωτες, αδιαμαρτύρητα για τις χρόνιες καθυστερήσεις της καταβολής των δεδουλευμένων, που έβγαλαν γενιές και γενιές μαθητών!

Στα 4 αυτά χρόνια έχουν απολυθεί ή συνταξιοδοτηθεί 23 διδάσκοντες με ΣΣΕ, ενώ έχουν προσληφθεί έως σήμερα 50 περίπου διδάσκοντες με ατομικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου και ποσοστά 85% επί των διδάκτρων ανά μαθητή ή με δελτίο παροχής υπηρεσιών.
Όμως οι αριθμοί δείχνουν ότι άν και οι απολύσεις και προσλήψεις έγιναν, όπως διατείνεται η Διεύθυνση, για να μειώσουν τα έξοδα του Ωδείου, η τακτική αυτή απέτυχε παταγωδώς.
Από το 2006 έως σήμερα η μισθοδοσία έχει αυξηθεί κατά 50% περίπου και το ΙΚΑ κατά 90%περίπου ενώ η μείωση του προσωπικού με ΣΣΕ έφτασε το 30%!!!!
Όμως οι απολύσεις προκάλεσαν αποζημιώσεις και μάλιστα υψηλότατες, αφού ούτε η αρχή της πρόνοιας του εργοδότη δεν τηρήθηκε και απολύθηκαν εργαζόμενοι με πολλά χρόνια προϋπηρεσίας, ακόμη και πολύτεκνοι, όπως ο διευθυντής οικονομικών με 8 παιδιά ή καθηγητής τρίτεκνος κλπ
Αλλά οι απολύσεις προκάλεσαν και δικαστήρια χαμένα για το Ωδείο
άρα νέες αποζημιώσεις.
Και τις απολύσεις ακολούθησαν σωρηδόν νέες προσλήψεις (όπως είπαμε παραπάνω 50 άτομα περίπου έως σήμερα) με ποσοστό 85% επί των διδάκτρων για κάθε νεοπροσληφθέντα και μόνο 15% για το Ωδείο!
Και τις απολύσεις και τις προσλήψεις ακολούθησε τραπεζικός δανεισμός.
Όλα αυτά δεν μπορούσαν παρά να επιβαρύνουν τον ήδη επιβαρυμένο προϋπολογισμό του Ωδείου και να μεγαλώσουν την μαύρη τρύπα.

Το Υπουργείο από την άλλη, επί σειρά ετών δίνει πάντα λιγότερα από αυτά, που η διεύθυνση αιτείται, με αποκορύφωμα φέτος και ενώ γνωρίζει ότι οι οφειλές σε μισθοδοσία ξεπερνούν τις 800000 ευρώ, να δώσει το ποσό των 850000 ευρώ!!!!!
Τι θα πρωτοκαλύψουν με αυτό το ποσό;
Τις οφειλές 12 μισθών στο προσωπικό;
Τις οφειλές στο ΙΚΑ;
Τις οφειλές στα δάνεια;
Ή τις νέες προσλήψεις που κάνει συνεχώς η διεύθυνση;
Ή τα τρέχοντα έξοδα;
Ή την τρέχουσα μισθοδοσία;
Η μηνιαία δόση του προϋπολογισμού αρκεί μόνο για το ΙΚΑ και τις δόσεις του διακανονισμού για τα ληξιπρόθεσμα χρέη. Τίποτα δεν μένει για μισθοδοσία!!!!

Για την πλειοψηφία των εργαζομένων εκεί, ή μάλλον...για όσους απέμειναν μετά τις ομαδικές απολύσεις... το ωδείο Αθηνών είναι δεύτερο σπίτι, αφού εκεί σπουδάσαμε εκεί σπουδάζουν τα παιδιά μας, εκεί διδάσκουμε.

Όμως τα τελευταία χρόνια το διδακτικό προσωπικό εργάζεται αμισθί!
Τελευταία καταβολή μισθού για τον μήνα Αύγουστο του 2009!!!!


Από τον Άννα στον Καΐάφα, μας ξαποστέλνουν διεύθυνση του Ωδείου και Υπουργείο, με αποτέλεσμα σήμερα ένα χρόνο απλήρωτοι να κινδυνεύουν άνθρωποι να χάσουν τα σπίτια τους, να οφείλουν στις τράπεζες, να είναι άρρωστοι και να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν τα έξοδα τους.

Παρ' όλα αυτά σαν ρομαντικοί, ιδεολόγοι ή ηλίθιοι Δον Κιχότηδες για το καλό των παιδιών και του ίδιου του Ωδείου, το διδακτικό προσωπικό συνεχίζει να διδάσκει ανελλειπώς!

Έκκληση κάνουμε στον Υπουργό, να καλύψει τους οφειλόμενους μισθούς με έκτακτη επιχορήγηση, μας το οφείλει, ας μην ξεχνάμε, βάσει της σύμβασης
και από κει και πέρα ας βάλει τάξη στα οικονομικά του Ωδείου με την παρουσία των εκπροσώπων της η πολιτεία.

Αλλά ας μην παίζουν το παιγνίδι της γάτας και του ποντικού στις πλάτες αθώων εργαζομένων!
Και το χειρότερο, ακόμη και σήμερα που μιλάμε, ο διευθυντής μας και πρόεδρος του ΔΣ του Μουσικού και Δραματικού Συλλόγου Ωδείο Αθηνών μα και καθηγητής με τόσες οφειλές στην πλάτη του, μας δήλωσε πως προσλαμβάνει από 1/7/2010 νέο γραμματέα για το Ωδείο, κάποιον μαθητή του
και ενώ διαθέτει ήδη περίπου 18 άτομα διοικητικό προσωπικό
και προσωπική γραμματέα!


Ακούς Κύριε Γερουλάνε;

...Η Νορούζ μας... καθόλου δεν συμμερίζεται τον πόνο μας...

Συλλογή υπογραφών εδώ!!!

Αν δεν μπορέσετε να υπογράψετε άμεσα, παρακαλώ ξαναπροσπαθείστε αργότερα, γιατί πιθανόν να μην έχει ενεργοποιηθεί ακόμη...
photos 1, 5, 6 by nelly
2, 3, 4 by διαδίκτυο...

ΤΟ ΔΙΟΝΥΣΑΚΙ ΜΑΣ στις ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ!

Το Διονυσάκι ήρθε από μακρυά, πριν έξι χρόνια...

Σωστό αγριμάκι σε κλουβί, ήρθε στην τάξη μου να μάθει βιολί και με τον καιρό έγινε μέλος της οικογένειάς μας, παιδί μας, αδελφάκι των παιδιών μας!



Παλικαρίσια πάλεψε με δύσκολες συνθήκες, σε μια όμορφη κοπέλα μεταμορφώθηκε, με όμορφη ψυχή, με δύναμη, με ωριμότητα που θα ζήλευαν πολλοί ενήλικες...



Δύσκολο αγώνα έκανε, ξεπέρασε τον εαυτό της και στις Πανελλήνιες με γαστρεντερίτιδα και πυρετό.... μα άντεξε...



Στον κόσμο της μουσικής θέλει να μπει



Και σήμερα και αύριο δίνει τα ειδικά μαθήματα, αρμονία και τεστ ακουστικά, μαθήματα που στο σχολείο δεν διδάσκονται και όμως ζητούνται από τα παιδιά και είναι καθοριστικά!



Διονυσάκι, μη φοβηθείς, κράτα την ψυχραιμία σου, ενεργοποίησε το σπάνιο μυαλουδάκι σου και όρμα!

Να λάμψεις σου ευχόμαστε, σαν την Πανσέληνο αυτή στο Λυκαυγές!



Καλή επιτυχία! Σε Αγαπάμε!

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΜΟΥ ... ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΞΩΤΙΚΟΥ!

Εισαγώμενος και ακριβοπληρωμένος

εξ Ιταλίας

ήρθε σαν λατίνος εραστής με το καλογυαλισμένο του μαλάκι

και το βλέμμα του Ντε Νίρο,

ανέβηκε στο Πόντιουμ,

αστειεύτηκε με την καρέκλα του, που την είπε καρέκλα γυναικολόγου,

λες και ξέρει αυτός τι σημαίνει να κάθεσαι στην καρέκλα του γυναικολόγου,

μας έκανε ένα σχόλιο για τις κάκιστες εκδόσεις Kalmus,

έχωσε το αριστερό του χέρι στην τσέπη του φιρμάτου παντελονιού του,

πήρε την μπαγκέτα στο δεξί και άρχισε να ανεβοκατεβάζει το χέρι του εν είδει σολφέζ

για όλη την πρόβα!

και για την άλλη πρόβα!

και την επόμενη δεν τη χρειάστηκε...

όπως και τις δυο πρώτες που τις ακύρωσε...

και στη γενική πάλι το στείρο στυλάκι του,

στο τέλος πέταξε και ένα good Luck

και ξανασυναντηθήκαμε το βράδυ

στη συναυλία,

εμείς με τις αγωνίες μας

κι αυτός άνετος κι ωραίος!

ανεβοκατέβαζε το χεράκι του

μην πω πως καμιά φορά περίμενε να μπούμε για να το κατεβάσει...

και αυτός ο δημοσιουπαλληλίσκος μαέστρος ,

που έκανε στην Αθήνα το εξτραδάκι του

και τσέπωσε και τα ωραία μας λεφτά εν μέσω κρίσης,

ήθελε να διευθύνει Μπραμς!

Τέταρτη Συμφωνία Μπράμς!

Το Αριστούργημα!!!!

Δεν είμαι Διευθύντρια της ΚΟΑ,

ούτε Κοντσερτίνο,

ούτε καν Κορυφαία...

είμαι ένα tutti κολόβιολο, (όπως κάποτε με συμπάθεια συνάδελφος κορυφαίος μας αποκάλεσε)...

στην πρώτη ορχήστρα της Χώρας!

Μα εγώ την πονάω αυτήν την Ορχήστρα

την Αγαπάω

είναι τρόπος ζωής

είναι το δεύτερο σπίτι μου

η δεύτερη οικογένειά μου

είναι τροφή και νερό...

και μου ρχότανε να σηκωθώ να τον πλακώσω στο ξύλο

κι αυτόν και τους κορυφαίους μας,

που δεν αντέδρασαν

και τον διευθυντή μας που μας τον έφερε!

ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί στο τέλος,

γιατί όσο κι αν προσπαθούσα να χαθώ στη μουσική του Μπραμς

αυτός ήταν εκεί

να διεκπεραιώνει με τον χειρότερο τρόπο

να ασελγεί πάνω σε ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της κλασσικής μουσικής.

Και μεις που έχουμε μάθει να παίζουμε με ψυχή,

που έχουμε μάθει σε μια ερωτική σχεδόν σχέση με τον μαέστρο,

να προσπαθούμε να κρατηθούμε από κάπου

για να βρούμε έμπνευση...

μα μάταια!

Και η ορχήστρα σαν το σαπιοκάραβο που παλεύει με τα κύματα

μια πάνω μια κάτω,

μια να αποσυντονίζεται,

μια να ξαναπαίρνει φόρα,

μια να φαλτσάρει και μια να συνέρχεται...

δεν ξέρω αν ήταν για γέλια ή για κλάματα,

μα όταν τελειώσαμε ήμουν οργισμένη!!!

Πού πας βρε με το χέρι στην τσέπη να διευθύνεις Μπραμς;

Αν δεν σ' άρεσε η ορχήστρα, το καπελάκι σου και δρόμο...

αλλά τα λεφτά είναι ωραία ε;

Και ποιός είσαι εσύ, που θα μας απαξιώσεις έτσι;

Εδώ ολόκληρος Plasson ήρθε φέτος και δούλεψε με σεβασμό!!!

Αλλά δεν φταις εσύ

φταίμε εμείς που ανεχόμαστε

και φταίει και το κοινό

ναι το κοινό που ζητοκραύγαζε

Ναι ζητοκραύγαζε!!!

Αλλά δεν έχουμε παιδεία,

δεν ξέρουμε να ξεχωρίζουμε το όμορφο, το καλό, από το εντυπωσιακό...

Γιατί ο κύριος ήταν καλός θεατρίνος...

Και αύριο θα έρθουν οι φίλοι μου οι μουσικοκριτικοί και θα λένε

πως ο μαέστρος ήταν τέλειος

μα η ορχήστρα δεν ακολούθησε...

και κανένας μας δεν θα βγει να υπερασπιστεί τα αυτονόητα

αφού ο άνθρωπος δεν έκανε πρόβες,

αφού έκανε το κάθε τι για να ξεχάσουμε

ό,τι κορυφαίοι μαέστροι γι' αυτήν την υπέροχη συμφωνία μας δίδαξαν!

γιατί θανάτωσε την έμπνευση

την έστησε στο ένα μέτρο και την πυροβόλησε...

γιατί όλοι θα έχουμε τη φωλιά μας λερωμένη

γιατί αφήνουμε να έρχονται τέτοιοι μαέστροι και να μας διευθύνουν!!!!

Ξωτικό μου

γιαυτό δεν ήρθα στο Ηρώδειο

γιαυτό δεν ήθελα να ζήσω από κοντά το όνειρο του El Sistema

γιατί θα έξυνε μια πληγή ήδη αιμορραγούσα...

και πώς μετά από αυτό

θα γύρναγα να κάνω πρόβα Μπραμς με το χεράκι στην τσέπη;

Με καταλαβαίνεις ξωτικό μου;

Δεν το άντεχα...

απλά

προστάτεψα τον εαυτό μου....